V-PERSIANS

The Bahá’í Gardens

2009-08-07T17:13:00.000-07:00

The Bahá’í Gardens in Haifa and ‘Akko
With over half a million visitors a year, the Bahá’í Gardens in Haifa and ‘Akko are among the most popular sites in the Middle East. Their unique design, combining geometrical shapes and exquisite detailing with loving conservation of natural and historic landscape features, leaves an indelible impression on visitors. Many return again and again to experience the changing seasons and relive the serene tranquility and uplifting spirit of these special places.
In July 2008, the Bahá’í Gardens in Haifa and ‘Akko were inscribed on UNESCO’s World Heritage List, in recognition of their “outstanding universal value” as holy places and places of pilgrimage for the followers of the Bahá’í Faith.
Like all great works of art, these extraordinary sites are tangible expressions of the human spirit. Here the impetus was not the creativity of a great artist, but rather the loving labor and sacrifice of many people from diverse origins and several generations, inspired by a common faith and an optimistic vision of our collective future.

انشای مونا دختر 16 ساله بهایی چند ماه قبل از اعدام

2009-06-04T11:43:00.000-07:00

انشای مونا دختر 16 ساله بهایی چند ماه قبل از اعدام

موضوع انشا: آزادی میوه اسلام است. هرکس آن را چشیده بهره برده است.
متن انشای مونا : آزادی درخشنده ترین کلمه در میان کلمات درخشان موجود در دنیاست.
بشر همواره درباره آزادی سوال پرسیده و خواهد پرسید که چرا از آن محروم بوده است؟
چرا از زمان آغاز حیات بشر بر روی این سیاره آزادی وجود نداشته؟ همیشه افرادی نیرومند
و بی انصاف بوده اند که بخاطر خواسته های شخصی شان به هرگونه جور و ستمی
متوسل شده اند.
چرا در کشور من هم کیشانم از خانه هایشان ربوده میشوند؟ شبانه و با لباس خواب به
مساجد برده میشوند و شلاق و کتک میخورند؟ و همانگونه که اخیرا در شهر خودمان
(شیراز) دیده ایم خانه هایشان غارت و آتش زده میشوند؟
صدها نفر با ترس خانه هایشان را ترک میکنند. چرا؟ بدلیل نعمت آزادی ای که اسلام آورده؟
چرا من آزاد نیستم تا عقایدم را در این جامعه بیان کنم؟ چرا آزادی بیان نداشته ام بطوریکه
در نشریات بنویسم و در رادیو و تلویزیون درباره عقایدم حرف بزنم؟
چرا نمیتوام بگویم یک بنیانگذار نوین جهانی با حقایقش آمده تا ما را راهنمایی و یاری کند تا
باشیم آن طوری که براستی باید باشیم؟ بهاالله یک کتاب جدید آورده است. کتابی که ما را از
دشمنی و عداوت نجات خواهد داد. ما را از تبعیض می رهاند. ما را از تفکرات جناحی و
خشونت آزاد میکند. کتاب او مادر همه کتابها میتواند باشد و من هنوز اجازه ندارم تا درباره
آن صحبت کنم یا این آگاهی را در اختیار جامعه خود قرار دهم. بله! آزادی و اختیار هدیه
خداست و هدیه خوبی است برای من!!!!

مونا محمودنژاد 16 ساله
تاریخ اعدام : 28 خرداد 1362 - زندان عادل آباد شیراز
جرم : عدم انکار دیانت بهایی

رهبران جامعه بهایی به ناحق در بازداشت هستند

2009-05-15T10:39:00.000-07:00

گروه هفت نفره رهبری جامعه بهایی باید فورا آزاد شوند!
۲۴ اردیبهشت ماه ۱۳۸۸- کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران امروز اعلام کرد که هفت عضو گروه رهبری جامعه بهائیان در ایران؛ فریبا کمال آبادی، جمال الدین خانجانی، عفیف نعیمی، سعید رضایی، مهوش ثابت، بهروز توکلی، و وحید تیزفهم باید بدون هیچ قید و شرطی و فورا آزاد شوند. ۶ عضو این گروه رهبری، درست سال گذشته در همین روز بازداشت شدند و مهوش ثابت در روز ۱۵ اسفندماه ۱۳۸۶ بازداشت شده بود.
ارون رودز؛ سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت:” بازداشت غیر قانونی و نا به حق این هفت نفر که باز هم حکایت از سیاست سرکوب اقلیت مذهبی دارد، باید پایان یابد.” ارون چنین ادامه داد:”این گروه هفت نفره از ابتدایی ترین حقوق شهروندی محرومند و نه به آنها اجازه ملاقات با وکیل داده می شود و نه رسما اتهام آنها را مشخص می کنند.”
به خانواده های این هفت نفر تلویحا گفته شده که آنها متهم به “مفسد فی الارض” هستند و حکم این اتهام، اعدام است. این همان اتهامی است که رهبران بهایی بلافاصله بعد از انقلاب اسلامی با آن مواجه شدند که توجیهی بود برای اعدام آنها.
علیرضا جمشیدی؛ سخنگوی قوه قضائیه، در تاریخ ۲۹ بهمن ماه ۱۳۸۷ اعلام کرده بود که دادگاه این گروه رهبری جامعه بهائیان در ظرف یک هفته برگزار خواهد شد، اما تاکنون دادگاهی برگزار نشه است.
ارون رودز در باره این اتهام تلویحی گفت:” این اتهامات بسیار جدی هستند و دولت ایران باید با شواهد قابل اثبات، پاسخگوی این اتهامات باشد و یا اینکه آنها را آزاد کند.”
اعضای جامعه بهائیان در ایران با ۳۰۰ هزار عضو بزرگترین اقلیت مذهبی غیر مسلمان در ایران هستند. در سال های اخیرآزار و اذیت بهائیان با تخریب گورستان، بازداشت خودسرانه، یورش به منازل ، مصادره اموال، اخراج از کار و محرومیت از ابتدای ترین حقوق شهروندی شدت گرفته است. جوانان بهایی در ایران از حق ادامه تحصیل در سطوح عالی محروم هستند، و اگر در دانشگاهی دانشجوی بهایی مشغول به تحصیل باشد، او را اخراج می کنند. متخصصین بهایی از شغل های دولتی محروم هستند و برای فعالیت در بخش خصوصی نیز بخاطر اعتقادشان با تبعیض روبرو می شوند. بهائیان تحت آزار حتی مردم عادی هم هستند مثلا ماشین و خانه های آنها هر از چند گاهی مورد تخریب قرار می گیرد. حتی وکلایی که از آنها دفاع می کنند هدف حملات قرار میگیرند. خانم شیرین عبادی؛ برنده جایزه صلح نوبل بخاطر پذیرش وکالت این هفت نفر گروه رهبری جامعه بهائیان، مورد حملات شدیدی قرار گرفته است.
در حال حاضر حداقل ۴۰ نفر از بهائیان در سراسر کشور در بازداشت بسر می برند. فقط در ماه اردیبهشت امسال، در ۶ شهر بازداشت بهائیان گزارش شد.بهائیان که پس از بازداشت آزاد شدند مجبور به تودیع وثیقه های سنگین بودند. عزیز سمندری و ژینوس سبحانی؛ منشی سابق کانون مدافعان حقوق بشر، در تاریخ ۲۱ اسفند ماه ۱۳۸۷ با وثیقه ۷۰ میلیون تومان آزاد شدند. دیدار رئوفی، پیام آغسانی، و نیما هاقر در همان روز با همان مبلغ وثیقه ازاد شدند. شاهرخ طائف ۶ روز بعد یعنی در ۲۷ اسفند ماه با وثیقه ۷۰ میلیون تومانی آزاد شد.
کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران از دولت ایران می خواهد که معیارهای بین المللی حقوق بشر و حقوق مدنی را رعایت کند و در برابر بازداشت همه بهائیان در ایران پاسخگو باشد. این کمپین به مسئولان ایران توصیه می کند که همه جرایم تبعیض آمیز علیه بهائیان را مورد تحقیق و تفحص قرار داده و به جوانان بهایی اجازه ادامه تحصیل در دانشگاه ها داده شود.
ارون رودز در مورد فشار به جامعه بهائیان در ایران تاکید کرد که ” تداوم آزارو اذیت جامعه بهائی در ایران باعث تحقیر همه مردم در ایران می شود. بازداشت خودسرانه و هدف قرار دادن اعضای هیچ گروهی نباید در هیچ کشوری از جمله در ایران جایز باشد

http://www.youtube.com/watch?v=HtYrGR8_DfM

ویدیو بهاییان در ایران

یك زندانی بهایی از نگاه همكلاسی قدیمش در ایران

2009-04-17T10:15:00.000-07:00

یك زندانی بهایی از نگاه همكلاسی قدیمش در ایران

با درود بر هموطنانم ،
بدنبال مطلبی در فضای اینترنت می گشتم كه دیدن خبری میخكوبم كرد نام شخصی در آن خبر بود كه مرا به گذشته های دور – حداقل 25 سال پیش - می برد خبر مزبور در مورد آخرین وضعیت دو زندانی عقیدتی بهایی در مشهد به نامهای جلایر وحدت و سیما اشراقی بود جلایر همكلاس قدیمی ام در دبیرستانی در مشهد بود وقتی برگشتم به آن زمان ، یادم میاید در آن سن و سالها كه ما بچه دبیرستانیها فكر می كردیم با سیگاركشیدن و حرفهای ركیك به هم زدن ، خودمان را بزرگ نشان می دهیم از جلایر ( تنها همكلاسی بهایی ام در آن سالها ) حتی یك كلمه حرف زشت یا فحشی نمی شنیدیم . یك روز با چند تا از همكلاسیها در حال ردوبدل كردن شماره تلفن دختران بودیم كه جلایر هم رسید خواستم به او هم شماره ای بدهم ولی وی با خنده و شوخی حتی حاضر نشد نگاهی به شماره ها بیندازد همان وقت بود كه با طعنه به وی گفتم : " ای بابا ، تو كه از ما مسلمونا مسلمون تری " بعدها رابطه ام با وی صمیمی تر شد چرا كه داوطلب شده بود بی هیچ چشمداشتی به من و دو نفر دیگه از بچه های كلاس درس بدهد . با اینكه همه بچه های كلاس می دانستند بهائیها بعد از دیپلم نمی توانند كنكور بدهند و وارد دانشگاه شوند ولی نمی دانم این چه رازی بود كه همه بچه بهائیها تا كلاس آخر دبیرستان از شاگرد اولای كلاس محسوب می شدند كه البته جلایر هم از این قاعده مستثنی نبود .
سالهای آخر دبیرستان بود كه روزی شنیدم پدر جلایر را بخاطر بهایی بودن ، اعدام و مادرش را هم به حبس ابد محكوم كرده اند خیلی ناراحت و نگرانش شدم و نمی دانستم چگونه با وی مواجه شوم و چی بهش بگم ؟ ( راستش ته دلم احساس خجالت میكردم و خودم را یه جورایی مقصر میدانستم چون پدرش توسط مسلمونا یعنی همكیشهای من اعدام شده بود ) ولی وقتی با جلایر مواجه شدم ناگهان دلم لرزید چون اصلا جلایر آن روز با روزهای قبل از این واقعه تفاوتی نكرده بود آنجا بود كه برای اولین بار فهمیدم كه اون از یك چیزی برخوردار است كه من از آن بی اطلاعم و همان موجب شده بود كه هیچگاه لبخند از چهره اش حتی در بدترین مصائب ، هم محو نشود ( بعدها شنیدم شوهر خواهر جوان وی نیز زندانی شده و جلایر سرپرستی خانواده خواهرش همچنین برادر و خواهر كوچكترش را نیز در آن شرایط بعهده داشته است ) از جلایر در مورد آن چیزی كه وی را اینجور محكم و مسرور نگه داشته ، سؤال كردم – می دانستم اعتقادش به بهائیت موجب سرزدن چنین رفتاری از وی شده اعتقادی كه به نظر من مانند نیرویی نامرئی پشت وی را در مصائب مختلف راست نگه میداشت و او را از هر گزندی در برابر فساد و دشمنی حفظ می كرد كه متاسفانه من و امثال من از آن بی بهره ایم – در برابر پرسشم خندید و با شوخی موضوع صحبت را عوض كرد البته من ول كن نبودم و بقول جوانهای ایران امروزی " سیریش " شدم ولی او كسی نبود كه به این سادگی پاسخم را بدهد و همیشه به شوخی ، موضوع صحبت را عوض می كرد بالاخره یك روز با عصبانیت ازش پرسیدم : " بابا حرف حساب دین شما چیه؟ بهاییها چی میگند ( می گویند ) كه اینطور آدمهای خوبی مثل تو را به جامعه تحویل داده ؟" جلایر كه این بار متوجه عصبانیت من شده بود ، كوتاه آمد و با لبخند گفت : " میخوای بدونی ؟ برو قرآن را -خودت - درست بخوان و به تعالیم اسلام درست عمل كن " خواستم باز با وی به بحث بپردازم كه طبق روال گذشته با شوخی از موضوع گذشت .این سخنش مرا به فكر انداخت و فهمیدم همه این چیزهایی كه در تلویزیون و مدارس از بچگی در مورد بهائیت و دشمنی اش با خدا و اسلام به گوشمان خوانده اند ، دروغی بیش نبوده و همانطوریكه تندروهای مسیحی علیه اسلام و حضرت محمد به تهمت ودروغپردازی می پردازند تندروهای اسلامی هم چنین رفتاری با بهاییان و بـهائیت دارنـد ( یـك بهایی بجـای آنكه مـرا بـه دیانتش دعـوت كند از من می خواهد كه تعالیم دینم را درست اجرا كنم !) .
پدر جلایر ، سرهنگ ارتش بود و وقتی آدم كلمه" سرهنگ " را پیش از نام شخصی میشنود انتظار دارد با یك آدم تنومند كه دارای خدمه و ثروت بسیاری هم باشد برخورد كند ولی وقتی من یك بار پدر جلایر یعنی سرهنگ وحدت را دیدم به برداشتهای خودم شك كردم و بنظرم آن سرهنگهایی كه من در ذهنم دیده یا ساخته ام باید یك جاهایی كارشان ایراد داشته باشد كه توانسته بودند آنگونه تصویری از خود بسازند سرهنگ وحدت شخصی بود با قد و ظاهری معمولی و چهره ای بشاش ، خانواده جلایر تا زمانی كه سرهنگ وحدت اعدام شد در یك خانه اجاره ای زندگی می كردند و اتومبیلشان هم یك فیات سبز قدیمی بود و آنطور هم كه شنیدم همان را هم قسطی خریده بودند( از این مطمئنم كه حتی یك ریال پول نادرست ( حرام ) به خانه آنها وارد نشده چرا كه اگر غیر از این بود ، سرهنگ مملكت میتوانست حداقل یك آلونكی متعلق به خودش داشته باشد نه آنكه تا آخرین لحظات عمر در اجاره نشینی بسر برد ) . جلایر همیشه شاد بود با اینكه می دانست از تحصیلات دانشگاهی محرومست ولی تا آخرین روز تحصیل در دبیرستان از بهترینهای كلاس بود ! ولی ما ها برای رسیدن به دانشگاه هزار جور كلاسهای فوق برنامه و كنكور می رفتیم تازه همیشه هم مضطرب و نگران بودیم كه چی میشه ! وای به زمانی كه كنكورهم قبول نمی شدیم آنوقت خیلیهامون به بیماری افسردگی مبتلا می شدیم . فكر كنم یكی از تفاوتهای تربیت افرادی مانند من با امثال جلایر این بود كه ما را از بچگی تربیت می كردند تا در كنكور قبول شویم ولی جلایرها را تربیت می كنند تا آدم شوند ، دزدی نكنند ، دروغ نگویند ، فحش ندهند و ...با آنكه جلایر مثل بعضی از ماها اهل تفریحاتی نظیر پارتی های شبانه نبود ( حتی یك نخ سیگار هم نمی كشید ) ولی از همه ی ما شادتر و شنگول تر بود ولی ما حتی تو تفریح هم حرص می زنیم و به هر كاری دست می زنیم تا شادتر شویم ولی آخرش میبینیم هنوز نه شادی و نه چیز دیگری بدست آوردیم . من با شناختی كه از جلایر و خانواده اش دارم مطمئنم حتی در شرایط كنونی هم آنها شادند ! ( آیا خدا آنها را بیشتر از ما دوست دارد كه به آنها چیزی عطا كرده و به ما نداده است ؟ از عدل خداوندی این بعید است پس شاید مقصر خود مائیم كه برای یافتن آن چیز قدمی برنداشته ایم و خود را مشغول روزمره گی كرده ایم ؟ )
در خبری كه خواندم ذكر شده بود كه جلایر وحدت مدت دو ماهست بدون ملاقات در انفرادی محبوس می باشد برایم بسیار جای تاسف دارد كه گروهی به هر دلیلی خود را صاحب این اجازه و حق می دانند كه مادر و فرزندی را ماهها دور از دیدار هم نگهدارند ؟ یا كسی را كه هیچ آزاری به دیگران نمی رساند را ماهها از حق حیات – كه خداوند برای هر بنده اش مقدر فرموده – فقط بدلیل آنكه با آنها همعقیده نیست در انفرادی نگهدارند !؟ راستش الآن همان حسی را دارم كه پس از اعدام پدر جلایر داشتم و یك جورایی خود را در این ظلم مقصر میدانم ( شاید علت نوشتن این مطلب هم همین بوده شاید كمی از ناراحتی وجدانیم كاسته شود ) . بنظرم اگر این اشخاص لحظه ای خود را بجای جلایر و مادرخود را بجای مادر جلایر بگذارند مطمئنا به قبح عمل خود پی می برند و دیگر راضی نمی شوند با محروم كردن مادری از دیدار فرزندش اینچنین دردی را به جسم و جان مادری مسن وارد آورند . براستی كدام دین و آئینی به پیروانش اجازه داده كه مادری را از دیدار فرزندش محروم كنند تا مثلا آن فرزند به آن دین بگرود حتما بازداشت كنندگان جلایر وحدت بهتر از من می دانند كه مقام مادر در دین اسلام چقدر والا و ارجمند است آنچنان كه خداوند بخشنده و مهربان بهشت را زیر پای آنها قرار میدهد پس به حرمت كلام مقدس به مادران جامعه مان باید حرمت گذاریم و با شكستن قلب مادری كه آرزوی دیدار فرزندش را دارد دنیا و آخرت خود را نشكنیم .
همچنین از اینترنت متوجه شدم كه در چند ماهه اخیر نه فقط جلایر بلكه بهاییان بسیاری نیز به اتهام تبلیغ دین بهایی در ایران دستگیر شده اند نمی دانم معنای این اتهام چیست ! ولی هر چه باشد به جلایر كه دانش آموزی مؤدب و كم صحبت بود ، نمی چسبد . چونكه همانطور كه پیش از این هم گفتم این فرد پاسخ پرسشهای دینی مرا كه از دوستان نزدیكش بودم را نمی داد چه برسد به تبلیغ بهائیت بطور گسترده ، البته اذعان دارم اخلاق و رفتار وی آنچنان است كه هر كس با وی برخورد كند مجذوب شخصیت وسلوكش میشود لذا از روی كنجكاوی از وی خواهد پرسید : تربیت یافته كدام مكتب و آئین است ؟ و خود و خانواده اش به چه اعتقاد دارند كه فرزندی با چنین خصلتهای انسانی را به جامعه تحویل داده اند ؟ البته من به درستی و حقانیت حضرت محمد و دیانت اسلام اعتقاد راسخ دارم ولی نمی توانم از اشخاصی مانند جلایر بسادگی بگذرم چرا كه دینی كه بتواند دست پروردگانی نظیر وی داشته باشد كه با آنهمه ظلمی كه به ایشان میشود باز هم سپاس خدای را گویند و دست از دیانتشان نشویند حتما دینی آسمانی است نه ساخته زمینیان . معتقدم تنها دین الهی قادر است مؤمنانی مانند جلایر پرورش دهد كه در زندگیشان دروغ نگویند ، مال كسی را نخورند ، برای رسیدن به موفقیت زیر آب كسی را نزنند و از این قبیل رفتارهایی كه هر روزه ما متظاهرین اسلامی برای رسیدن به امكانات مادی بیشتر میكنیم انجام ندهند . چه خوب بود بجای بازداشت كردن بهاییان ، با آنها به گفتگو می نشستیم تا رمز كردار و رفتارشان را در میافتیم و اگر هم بهائیت را نادرست میدانیم با استدلال و منطق آنها را به راه صواب هدایت میكردیم نه آنكه بزعم خود با زندان انداختن ایشان ، صورت مساله را پاك كنیم چون این روش ( زور ) تنها كارآیی كه دارد اینستكه نشان می دهد بهاییان حرفشان حق و درست است و چون ما نمی توانیم به ایشان پاسخ و دلیلی منطقی بدهیم پس از ترس آنكه ایرانیان در مواجهه با كلام درست بهاییان به دین آنها بگروند آنها را به زندان می اندازیم تا صدایشان بگوش كسی نرسد در حالیكه این روش شاید 100 سال قبل جواب می داد ولی در این عصر كه همگان به اینترنت و ماهواره دسترسی دارند دیگر نمی توان با زور ، تهدید و سانسور جلوی گسترش عقیده یا مذهبی را گرفت و با دستگیر كردن بهاییان ، موجبات كنجكاوی و توجه بیشتر ایرانیان به بهائیت می شویم تا دور كردن آنها از این دین و اینست پیامد به زندان انداختن جلایر وحدت و سیما اشراقی و...
در خاتمه از همه كسانی كه این نامه را خواندند بسیار سپاسگذارم چون می دانم قلمی نارسا و ناقص دارم و البته ادعای نویسندگی هم ندارم و فقط این را نوشتم شاید از زحمات بی شائبه جلایر در دوران تحصیلم قدردانی كرده باشم و البته بزعم ناچیز خود عدالت و انصاف را نیز در حق بهاییان بیدفاع، یادآوری مسئولین حكومت ایران كرده باشم .( باشد كه همه عاشق باشیم )
از گوشه ای در این دنیا
همكلاسی قدیم

نامه دختر یکی از اعضای دربند هیات مدیران جامعه‌ بهایی

2009-03-09T15:02:00.000-07:00

دوشنبه، 19 اسفند ماه 1387 برابر با 2009 Monday 09 March

دوشنبه ، 19 اسفند 1387 ، 17:34 سعید رضایی (عضو هیات مدیران جامعه‌ی بهایی) به همراه هم‌کاران‌شان در سحرگاه روز 25 اردیبهشت سال جاری توسط مامورین اطلاعات دست‌گیر شدند ، باورش سخت است که ده ماه را بی وجود تو سپری کرد‌ه‌ایم. بدون شوخی‌ها و خنده‌های‌ات، بدون آغوش پر محبت‌ات و بدون صدای گرم‌ات.
وجود تو همیشه خانه را پر از آرامش و امنیت می‌کرد و حال که نیستی تنها منبع آرامش‌مان خاطرات شیرین‌ات است و اطمینان به این که خداوند در همه حال پشتیبان‌ات خواهد بود.
سحرگاه 25 اردیبهشت بود که برای دستگیری‌ات آمدند. از آن روز فقط لب‌خندهای تو را به یاد دارم که ما رابه آرامش دعوت می ‌کرد و چشمان پر اشک مارثا – خواهرم – و نگاه نگران و پر از عشق مادر را و پیوند، برادر 12 ساله‌ام، که تو را محکم در آغوش می‌فشرد زیرا می‌دانست تا مدتی از بازی با تو و بودن در کنارت محروم خواهد بود. چقدر سخت است دوازده سال بیش‌تر نداشته باشی و شاهد این باشی که پدرت بی‌هیچ گناهی به زندان می‌افتد. اما او درک می‌کند چون خود به او آموخته‌یی که شرط به دست آوردن چیزهای با ارزش، فداکاری و از خود گذشته‌گی است.
پدر عزیزم، می‌دانیم تنها بهانه‌ی این بی‌عدالتی عضویت‌ات در هیات مدیره‌ی جامعه‌ی بهایی ایران بود‌، جامعه‌یی که در تلاش است با وجود همه‌ی محرومیت‌ها و تضییقات زنده بماند و به رشد خود ادامه دهد.
در این چند ماه از نسبت دادن هیچ تهمت ناروایی به شما عزیزان فروگذاری نشد ، و من آرزو می‌کردم که ای کاش قلم توانایی داشتم تا بتوانم از شما دفاع کنم یا صدایی که بتوانم بی گناهی‌تان را فریاد بزنم.
در جریان اقدامات‌مان برای اثبات مظلومیت‌ و احقاق حقوق شما در بسیاری موارد به بن‌بست می‌رسیدیم. بسیاری از مسئولین حتا حاضر نبودند ما را ملاقات کنند و گاهی این احساس به ما دست می‌داد که هیچ‌کس در جهت پشتیبانی از حق و حقیقت از منافع خود چشم‌پوشی نخواهد کرد.
در این میان کسانی بودند که ما را به گرمی می‌پذیرفتند و امیدواری می‌دادند و متعهد می‌شدند که در کمک به ما از هیچ تلاشی اهمال نخواهند کرد و نیز گاه‌گاهی خبر حمایتِ اقشار مختلف از شما بود که می‌گفت فراموش نشده‌اید و هنوز هم مردمانی منصف در سراسر دنیا هستند که جنسِ بی‌گناهیتان را می‌شناسند و دلیل زندانی شدن‌تان فقط برای ما نیست که چون روز روشن است.
فکر کردن به تو و آن‌چه طی این ده ماه متحمل شده‌یی قلب‌ام را آکنده از اندوه و افتخار می‌کند.
نیاز شدیدم به بودنت، به راهنمایی هایت و به گپ‌های دوستانه‌مان را هیچ چیز جبران نمی‌کند اما به این دل خوشم که راهی را که انتخاب کرده‌ای راه خدمت به بشریت است و می‌دانم در این راه استقامت خواهی کرد.
به تو افتخار می‌کنم، به تو افتخار می‌کنم چون چرایی زندگی‌ات را یافته‌ای و چگونه‌گی‌اش را با سرافرازی متحملی ، و به تو افتخار می ‌کنم چون وجودت و استقامت‌ات اثبات می‌کند که انسان و انسانیت زنده است و هنوز مردان و زنانی وجود دارند که برای آن‌چه با ارزش می‌انگارند تا پای جان ایستاده‌گی می‌کنند.
دختر کوچک‌ات مامن

2009-02-06T09:34:00.000-08:00

نویسندگان بیانیه می‌گویند، تنها در نخستین دهه‌های پیدایش مذهب بهایی، ۲۰ هزار بهایی در جای جای ایران کشته شده‌اند.
۱۳۸۷/۱۱/۱۸
بیش از ۴۰ نفر از نویسندگان، دانشگاهیان و شخصیت‌های فرهنگی و هنری ایرانی خارج از کشور، با انتشار بیانیه‌ای نسبت به رفتار جمهوری اسلامی ایران نسبت به شهروندان بهایی ابراز تأسف و «شرمساری» کرده‌اند.

بیشتر بخوانید:

در این بیانیه که با نام «خوبی و زیبایی» و «انسانیت و آزادی» آغاز شده، آمده است: «به عنوان انسان‌های ایرانی، ما از آنچه که در یک قرن و نیم گذشته در ایران نسبت به بهائیان روا شده شرمساریم

این بیانیه می‌افزاید که هر ایرانی از هر «نژاد، رنگ، جنسیت، زبان، مذهب، باورهای سیاسی یا دیگر عقاید» و نیز فارغ از هرگونه زمینه قومیتی، خواستگاه اجتماعی و دیگر ویژگی‌ها، سزاوار همه حقوق و آزادی‌های مندرج در اعلامیه جهانی حقوق بشر است.
نویسندگان این بیانیه می‌نویسند برپایه مدارک و شواهد تاریخی از آغاز پیدایش مذهب بهاییت در ایران هزاران نفر از گرویدگان به این مذهب، تنها به صرف داشتن یک عقیده مذهبی کشته شده‌اند.این بیانیه می‌‌افزاید تنها در نخستین دهه‌های پیدایش این مذهب ۲۰ هزار بهایی در جای جای ایران کشته شده‌اند.
نویسندگان این بیانیه در ادامه می‌نویسند: «ما شرمساریم از اینکه در آن برهه، هیچ صدای اعتراضی نسبت به این کشتارهای وحشیانه ثبت نشده است.»

نویسندگان این بیانیه می‌افزایند که افزون بر سرکوب شدید پیروان بهاییت در سال‌های شکل‌گیری این مذهب، در قرن گذشته نیز مومنان به این مذهب در برهه‌های مختلف مورد تهدید و تعقیب واقع شده‌اند و اموال آنها به آتش کشیده شده است که به گفته امضاکنندگان این بیانیه همه اینها با سکوت جامعه روشنفکری ایران همراه بوده است.
در بخش دیگری از این بیانیه آمده است: «ما شرمساریم از اینکه در طول ۳۰ سال گذشته، کشتن بهاییان آنهم تنها برپایه باورهای مذهبیشان، منزلت قانونی پیدا کرده است و بیش از ۲۰۰ بهایی بر این اساس کشته شده‌اند.»

نویسندگان این بیانیه در ادامه از آنچه که به گفته آنها توجیه سرکوب بهاییان از سوی گروهی از روشنفکران صورت گرفته ابراز شرمساری کرده و می‌نویسند: «به خاطر سکوتمان شرمساریم.»

در پایان این بیانیه آمده است: «بیایید دست در دست هم عشق و مدارا را جایگزین کینه و نادانی کنیم.»
این بیانیه از جمله به امضای منیره برادران، نویسنده و فعال حقوق بشر، بهرام چوبین، محقق و نویسنده، پرستو فروهر، هنرمند و فعال حقوق بشر، جهانشاه جاوید، مدیر سایت ایرانیان، و هادی خرسندی، طنزپرداز، رسیده است.

جنگ های صلیبی دوم و این بار قتل عام بهائیان به جای یهودیان

2009-01-23T10:29:00.000-08:00

جنگ های صلیبی دوم و این بار قتل عام بهائیان به جای یهودیان

در سال 1095 میلادی کلیسا و روحانیون مسیحی برای غلبه بر فقر و طاعون و شورش ، جنگ های صلیبی را برای تصرف اراضی بیت المقدس به راه انداخت عملی که در این زمان و در این عصر ما از عده ای روحانیون مسلمان شاهد هستیم .که آنها نیز برای غلبه بر فقر و ناکامی های خود بار دیگر جنگ هایی را برای تصاحب بیت المقدس به راه انداخته اند .در آن زمان کلیسا و روحانیون مسیحی عده ای از دهقان های قحطی زده و اوباش را برای پس گرفتن اراضی سرزمین بیت المقدس برای جنگ با مسلمانان تشویق و بسیج کردند . مسئله ای که امروز شاهدیم پیشوایان تندرو و عده ای از روحانیون مسلمان مردمان فقیر و قحطی زده ی خود را برای تصاحب اراضی سرزمین مقدس برای جنگ با صهیونیست و دوستان آن تشویق و بسیج میکنند .
در آن زمان کشیشان صلیبی این شعار را رواج دادند " که چرا ما به آن سر دنیا می رویم که تا با اقوام دیگر بجنگیم ، اما با کسانی که بیشترین دشمنی را با مسیح داشتند ، در کشور خودمان کاری نداشته باشیم ؟ " پیامد این تبلیغات ، کشتار و غارت یهودیان در طول کرانه های راین توسط لشکریان صلیبی بود . حال امروز شاهد آن هستیم که در جنگ صلیبی دوم عده ای از روحانیون تندرو مسلمان شعارهای کشیش های صلیبی در آن عصر را تکرار میکنند .
در روز 23 مه ، سید احمد علم الهدی ، امام جمعه در مشهد و حامی احمدی نژاد اظهار داشت که " بهائیت نه دین است نه فکر و نه عقیده . چگونه میتوانیم قبول کنیم که این سربازان اسرائیلی و بزرگترین دشمنان جهان اسلام که دستشان به خون میلیون ها انسان آلوده است ، در کشور ما آزاد باشند و هر نوع جنایتی را مرتکب شوند ."
همانطور که ملاحظه میفرمایید بار دیگر شعارهای کشیشان مسیحی که منجر به قتل عام یهودیان در کرانه ی راین شد این بار توسط روحانیون بلند پایه اسلام در ایران به گوش میرسد اما با این تفاوت که در جنگ های صلیبی دوم این بار بهائیان قربانی هستند نه یهودیان . اگر امروز دنیا به تماشا بنشیند بار دیگر پس از گذشت حدود هزار سال از جنگ های صلیبی ما باید دوباره شاهد قتل عام بی گناهان بسیاری این بار نه در کرانه ی راین بلکه در ایران باشیم .
حال خطاب به امام جمعه مشهد سید احمد علم الهدی ودیگر روحانیون که ادعا میکنند بهائیان سربازان اسرائیل هستند باید گفت به منظور پیش برد مقاصد خاص خود وجود مرکز جهانی بهائی در کشور اسرائیل را امری سیاسی و نوعی وابستگی به صهیونیسم به شمار نیاورید. هر طفل سبق خوان مکتب تاریخ می داند که علت وجود مرکز جهانی بهائی در اراضی مقدسه این است که صد و چهل سال پیش ، به تحریک دولت ایران حضرت بهاءالله موسس دیانت بهائی به این منطقه که در ان زمان تحت سلطه ی امپراطوری عثمانی بود تبعید شدند و بدین ترتیب هشتاد سال قبل از تاسیس کشور اسرائیل ، مرکز جهانی بهائی در اراضی مقدسه تثبیت یافت . روابط مرکز جهانی بهائی با اسرائیل مانند سایر کشورهای جهان ، بر اساس اطاعت از قوانین مدنی آن مملکت و عدم وابستگی و دخالت در امور سیاسی استوار است شاید مناسب باشد که یاد آور شوید که در سال 1947 میلادی ، یک سال قبل از تاسیس کشور اسرائیل ، هنگامی که کمیسیون ، عالی جناب قاضی امیل سندستروم ، ضمن نامه ای به مرجع امر بهائی ، شوثی افندی ، نظر و دیدگاه بهائیان را در این زمینه جویا شد . شوقی افندی در تاریخ 14 جولای 1947 در مکتوبی خطاب به ایشان فرمودند که دیانت بهائی به کلی از سیاست حزبی مبرا است و در مجادلات و منازعاتی که در مورد آینده ی ارض اقدس در میان است وارد نمی شود شوقی افندی در همان نامه توضیح میفرمایند که " بسیاری از پیروان ما از اعقاب مسلمان و یهودی هستند و ما هیچ گونه تعصبی نسبت به هیچ یک از این دو گروه نداریم و به جان و دل مشتاقیم که به منظور حفظ منافع متقابل آنان و خیر و صلاح این مملکت ، بین آنها صلح و آشتی برقرار گردد "
و همین طور خطاب به این صحبت امام جمعه ی مشهد ، سید احمد علم الهدی که بهائیان را بزرگترین دشمن جهان اسلام دانسته و دست آنان را به خون میلیون ها انسان آلوده میداند باید گفت تعداد بیشماری از بهائیان در کلیه شهرها و شهرستان های کشور به زندان افتادند برخی به حبس های طویل المدت و شکنجه های جانفرسا محکوم شدند و بیش از 200 نفر از نخبگان و شریف ترین انسان ها بدون هیچ جرم و جنایتی کشته شدند بسیاری از انان سخت ترین شکنجه ها را تحمل کردند ، پیر و جوان زن و مرد زندان و شکنجه و کشته شدن را بر ترک ایمان ترجیح دادند این در حالی است که بهائیان ارزش و مقام والایی برای زندگی قایل هستند و عاشقان شهادت به آن مفهوم نمی باشند . این وقایع در جهانی و در زمانی اتفاق می افتد که آزاد فکری و آزاد اندیشی مهمترین دست آورد بشر محسوب می شود .
حال اینجا امام جمعه مشهد و روحانیون دیگر که نقش کشیشان مسیحی را در جنگ های صلیبی ایفا میکنند و مردم را بر علیه بهائیان تحریک می کنند و بهائیان را انسان هایی که دستشان به خون میلیون ها انسان آلوده است خطاب میکنند جواب دهند ، در مقابل اینهمه آزارو محرومیت و کشتار ، بهائیان چه عکس العملی از خود نشان داده اند ؟ وقتی پدران و مادران به زندان افتادند و فرزندان از تحصیل محروم شدند ، وقتی که از کار اخراج شدند و بی خرجی ماندند ، وقتی که خانه ها مصادره شد و اموال به تاراج بهائیان چه عکس العملی نشان دادند و چه کردند ؟ عدم انتقم جویی و کینه ورزی بهائیان را نباید به هیچ روی حمل برضعف ناتوانی آنها در مقابل به مثل دانست ، آنها درسخت ترین شرایط با استقامت و تکیه بر ایمان مقاومت کرده و از اصول اعتقادی خود منحرف نشده اند و هیچ زمان زمام اختیار از کف نداده اند و فراموش نکرده اند که برای وصل کردن آمده اند . امروز شاهد آن هستیم که چگونه اقلیت های تحت ظلم در جهان با تشکیل هسته ها و سازمان ها و گروه های مقاومت اقدام به انتقام جویی و خشونت متقابل میکنند تا شاید صدای خودرا به گوش خلق عالم برسانند از این روست که همواره عده کثیری بی گناه نیز قربانی این خشونتها و عصیان گری ها و تعارضات شد ه به خاک و خون میغلطند.
حال اگر تاریخ را آینه ای برای آینده در نظر بگیریم با بالا گرفتن تنش ها در بیت المقدس و نوار غزه و همین طور نگاه اجمالی به وضعیت بهائیان ایران در این سالی که گذشت و مظالم وارده بر آنان و حمله ها و بازداشت های گسترده که توسط جمهوری اسلامی انجام شده باید ابراز نگرانی کرد از آینده ای که در پیش رو هست. اگر دنیا امروز در مقابل این اتفاقات بی تفاوتی نشان دهد باید منتظر لکه ی ننگین دیگری درتاریخ خود باشد لکه ای از کشتار گسترده انسان های بی گناه در تاریخ بشریت.

نوید خانجانی

دکتر علیمراد داوودی

2008-11-17T13:36:00.000-08:00

.: ا ایران دوستی بهائیان
از جمله مطالبی که در امر مبارک درباره ی آنها تأکید شده و زیاد هم شده است مسأله ی توجّه به وطن و حبّ وطن است. به صریح بیان حضرت عبدالبهاء همه چیز را می شود تحمّل کرد جز خیانت به وطن را.[1] همین طور حضرت ولی امرالله می فرمایند احبّا به اوطان خویش تعلّق شدید دارند.[2] از جمله توصیه هایی که حضرت عبدالبهاء و …
از " ایران دوستی بهائیان "بیشتر بخوانید...
اصول عقاید اهل بهاء
دیانت بهائی که یکصد و سی و پنج سال پیش از این از خاک پاک ایران برخاست[1] و به تدریج در سراسر جهان منتشر گردید و جمع کثیری از تمام ملل و قبایل و اقوام در زمره ی پیروان آن جای گرفتند در موطن اصلی خود چنانکه باید و شاید شناخته نشد، اصول و فروع تعالیم آن بر بسیاری از ایرانیان مجهول ماند، اقسام سوء تعبیر در این باره رواج گرفت و …
از " اصول عقاید اهل بهاء "بیشتر بخوانید...
عدم مداخله در امور سیاسی
یکی از دوستان بهائی ما تعلیم عدم مداخله در امور سیاسی را به نام « تعلیم حرز» تسمیه کرده، به این معنی که تعلیمی است که حرز احبّای الهی است، حرز امرالله است، و حرز می دانید وردی است، ذکری است، دعایی است که یا می خوانند یا می نویسند و به بازو می بندند برای اینکه حافظ انسان باشد…
از " عدم مداخله در امور سیاسی "بیشتر بخوانید...
منتخباتی از کتاب اقدس
برخی گمان می برند که کتاب اقدس تنها کتاب احکام است. این گمان ناروا است، نه جمیع احکام در کتاب اقدس است و نه جمیع آیات کتاب اقدس درباره ی احکام است. کتاب اقدس کتاب عقاید است، کتاب حقایق است، کتاب اصول است، کتاب نظم بدیع است، کتاب اخلاق است… و ضمناً کتاب احکام است…
از " منتخباتی از کتاب اقدس "بیشتر بخوانید...
تربیت در آئین بهائی
آغاز سخن در هر گفتاری که به قصد ورود در یکی از مباحثات امری بنگارند باید این باشد که « آنچه من توانسته ام بخوانم و از آنچه خوانده ام بفهمم و از آنچه فهمیده ام بنویسم این است…» تا مبادا خواننده ای گمان برد که نویسنده را ادّعای استیفای مطلب بوده است. شاید بتوان گفت که …
از " تربیت در آئین بهائی "بیشتر بخوانید...
وحدت عالم انسانی
شنیده اید که حضرت ولی امرالله فرموده اند تعالیم روحانی دیانت بهائی را می شود در یک تعلیم تخلیص کرد و آن « وحدت عالم انسانی » است و جز آن همه ی تعالیم دیگر در حکم فروع و ملحقّات و حواشی همین تعلیم اصلی اساسی است. ‌‌[1] با توجّه به همین بیان مبارک و بسط آن می توانیم به صراحت بگوییم که دیانت بهائی دیانت وحدت است…
از " وحدت عالم انسانی "بیشتر بخوانید...
گالری عکس
در این بخش تعدادی از تصاویر ایشان را ملاحظه می کنید ، از کسانی که تصاویری از ایشان دارند تقاضا می شود برای ما ارسال کنند. ادامه مطلب
سخنرانی ها
در این بخش می توانید فایل صوتی سخنرانی های ایشان را دانلود کنید. به علت بالا بودن حجم فایل ها از نرم افزارهای مدیریت دانلود استفاده کنید. ادامه مطلب
شرح زندگی
علی مراد داوودی در سال 1922 در قریه کوچک شمس آباد واقع در شمال غربی ایران متولد شد. این قریه در بخش ترک زبان کشور واقع شده و ... ادامه مطلب
بالای صفحه
©2007-2008 .:دکتر علیمراد داوودی:.

حضرت بهاءالله ۱۸۱۷ - ۱۸۹۲

2008-10-04T10:13:00.000-07:00

حضرت بهاءالله ۱۸۱۷ - ۱۸۹۲
نمايى از آرامگاه حضرت بهاءالله ( روضه مبارکه) در نزديکى عکّا، اسرائيل
بنيان‌گذار آئين بهائى
حضرت بـهاءالله در سال ۱۸۱۷ در خانـواده‌اى از نجـباء و اشـراف ايران تـولّـد يافت خاندانش بسيار ثروتمند و صاحب ضياع و عقار بودند و نسب صحيحشان به پادشاهان ساسانی ميرسيد. حضرت بـهاءالله از داشتن مقامى در دربار آنزمان استنکاف ورزيد و از همه ثروت و مزايائى که داشت چشم پوشيد، در عوض مشهور به سخاوت و مهربانى شد و محبوب هموطنانش گشت و چون حضرت بهاءالله حمايت خويش را از آئين حضرت باب اعلان فرمود طولى نکشيد که تمام مناصب و امتيازاتش را از دست داد و در طوفانـى که پـس از اعدام حضـرت باب در ايران برخاست از همه ثروت و مال دنيـا محروم و خود نيز دچار شکنجه و آزار و گرفتـار زندان شد. سپس چند بار او را تبعيد نمودند. اوّلين تبعيدش به بغداد بود که در سال ۱۸۶۳ از همان شهر حضرت بـهاءالله خود را موعود بيان اعلان فرمود. از بغداد حضرت بـهاءالله را به استانبول و از آنجا به ادرنه و باﻻخره به عکّا تبعيد نمودند. عکّا در اراضی مقدّسه بود و حضرت بـهاءالله بعنوان يک زندانى در سال ۱۸۶۸ وارد آن شهر گرديد.

از ادرنه سپس از عکّا حضرت بـهاءالله نامه‌هاى متعدّدى خطاب به ملوک و سلاطين زمان خويش صادر فرمود. اين الواح در تاريخ اديان بىنظير و از اسناد بسيار مهمّ و پرعظمتى است که در آن حضرت بـهاءالله اعـلان فرمود که تمدّنى جهانى در شرف تکوين است و زمانش فرارسيده که اهل عالم بسراپرده وحدت و يگانگی درآيند و به شاهان و امپراطورها و روساى جمهور در قرن نوزدهم نصيحت کرد که از اختـﻻفات خويش دست بردارند و تسليحات خويش را بحدّ اقل رسانند و در عوض کوشش و امکانات خويش را صرف ايجاد صلح عمومى نمايند.
درگذشت حضرت بـهاءالله در بـهجى در شمال عکّا واقع شد و مزارش در همان جا استقرار يافت. تعاليمش کم کم از مرز خاورميانه بيرون ميرفت و در نقاط ديگر منتشر ميشد. روضه مبـارکه‌اش امروز قبله جامعه جهانى بـهائى است

طناب اعدام

2008-09-10T10:35:00.000-07:00

قلم چگونه میتواند توصیف مادری را كند كه در كنار دختر دلبند بر روی سكو دار قرارمیگیرد و حاضر نیست حداقل جان دختر را درانتخاب راهی كه پیش گرفته است با نصیحت و مؤعظه خویش تغییر دهد تا نجات جان یابد. هر دوبا تاكید براعتقاد واثق به دیانت خویش لحظه ای بعد آویزان طناب اعدام میگردند در حالیكه بخوبی میدانند كه پدر نیز دو روز قبل حاضر به انكار عقیده نشده و بهمین نحو جان داده است.
-چه كسی را میتوان ممثل آن شیرزن دانست كه تنها دو ماه از عروسی اش گذشته بود، جنین در شكم داشت و بدلیل اعتقادش به دیانت بهایی باتفاق همسر به بند كشیده شد. شوهر تكذیب اعتقاد خود كرد و استخلاص یافت لكن زن حاضر به انكار نگردید و تا هنگام تولد نوزاد در سجن ماند. بعد از زایمان بلافاصله بر سر دارش كردند و نورسیده اش را نیز به خانواده ای ناشناخته سپردند.
-آن چه زنی است كه همراه شوهر و بجرم میزبانی از چند میهمان اسیر میشود و سه ماه بعد به جوخه اعدام سپرده میگردد ولی همسر با مردود شمردن عقیده خویش جان حفظ كرده حتی پیش از اعدام آن بانوی یگانه از سجن رها میشود؟
-چه قدرت بیمانندی آن دختر هفده ساله ایران زمین دارد كه باتفاق پدر بزندان میافتد، از عقیده خویش دست بر نمیدارد و همان راهی را می پیماید كه پدر دو ماه پیشتر سالك آن بوده و حلقه دار را بوسیده است.
-چند زوج جوان و یا سالمند را در كتب و رسایل میتوان نشان داد كه زن و شوهرهر دو عالمانه پای بر جای پای یكدیگر بگذارند و تنها به این دلیل كه حاضر به تكذیب دیانت خود نمیشوند سرافرازانه به قربانگاه بروند كه متعدد دراین جمع "بیش از دویست نفر" میتوان نام برد؟
-آن پیرمرد 92 ساله ضعیف البنیه چه تسلطی بر ترس از مرگ دارد كه شادمانه و پیشاپیش دیگر همكیشان خود در میدان فدا میدود و تمنای قربانی شدن قبل از دوستان هم بند خویش را مینماید؟
-آن چه ابرانسانهایی هستند كه پس از تحمل رنج زندان طولانی مدت سرانجام در روز اعدام باآنكه شكمشان دریده شده است، دست و سینه شان شكسته و خورد گردیده است بازحاضر به سب و لعن نمیشوند ومرگ با افتخار را بر زندگی مذلت بار ترحیح میدهند؟.....
این اشارات ودیگر شواهد بسیارهمگی گواه براین مدعا هستند كه درروزگار ترویج راحت طلبی و سطحی نگری، بی اعتقادی و بی اعتمادی، زورگویی و اجحاف، تعدی وپایمالی حقوق دیگر انسانها، و بی تفاوتی به سرنوشت دیگرآدمیان هنوز میتوان ازمردمانی آزاده، پایبند به اصول اعتقادی و وجدان پاك، عشق و شوریدگی نسبت آفرینشگر جهان، محبت و وداد به همنوع، دلباخته صلح و آرامش، و بالاخره هوادار یگانگی وبرابری كلیه افراد بشر فارغ از رنگ، نژاد، جنس، و مذهب سراغ گرفت. از آنانی ذكر كرد كه بنا بمصلحت كتمان باورهای خویش نمی كنند تا جان نجات دهند، دست قاتل را میبوسند و اگر "زهر" داده شوند "شهد" عرضه میكنند "و رقص كنان آهنگ كوی دوست" مینمایند، بی تعصب به خدمت وطن، هموطن، یار، واغیار برمیخیزند، جان میدهند ولی جان نمیگیرند. همه را

دوست می بینند حتی قاتلان خویش را

negah.org.

فراموشی چگونه عمل می‌کند

2008-09-07T08:58:00.000-07:00

تاریخ نبیل: تاریخ فراموشی ما!

سهیلا وحدتی

‏«تاریخ نبیل زرندی» یا «مطالع الانوار» کتابی است در شرح بسیاری از وقایع ۱۵۰ سال پیش و از جمله سرکوب دگراندیشان – گرچه در آن ‏زمان هنوز با این واژه توصیف نمی شدند – که در کشور ما رخ داده است. نگاهی به این کتاب، نبود اسم انتشاراتی، و نایاب بودن آن در دسترس ‏افرادی مانند من، همه و همه نشان از پنهان بودن این کتاب و گسست حافظه تاریخی ما از وقایعی است که در آن آمده است.‏

موضوع بحث در اینجا جریانات تاریخی کتاب تاریخ نبیل - ادعای ظهور سیدعلی محمد باب، جنبش‌های بابی و قیام‌های مسلحانه، نقش طاهره قره ‏العین و زنان دیگر در این جنبش، سرکوب جنبش و به خون کشیدن آن - نیست. موضوع مسکوت ماندن و به فراموشی سپردن این همه است! ‏

کتاب تاریخ نبیل زرندی با موضع آشکارا مذهبی نگارش یافته و اگر مسلمانان معتقد به آن اعتنایی نکنند جای تعجب نیست. اما چرا از نگاه ‏ایرانی‌های چپ و سکولار مخفی مانده است؟ ‏

بابی‌ها – و در پی آنها، بهائی‌ها و ازلی‌ها – هرکه بوده‌اند و با هر حرفی و هدفی که داشته‌‌اند، بخشی از مردم ما بوده‌اند و در تاریخ ما جای دارند. ‏بخشی از مردم ایران بوده‌اند که این نهضت را براه انداخته‌اند. چرا؟ و چگونه؟ اینها پرسش‌هایی است که درمقابل تاریخدان‌ها و پژوهشگران قرار ‏می‌گیرد. اما خواست یافتن پاسخ برای این پرسش‌ها، خواست کنکاش در هویت تاریخی‌مان، خواستی است که به همه ما ایرانیان برمی‌گردد. ‏

در این میان سهم دگراندیشان و از جمله فعالان اردوگاه چپ در تلاش برای برحسته ساختن و مطرح کردن این پرسش‌ها پررنگ‌تر از سهم دیگر ‏قشرهای جامعه است چرا که نه تنها از تعصب مذهبی فاصله دارند، بلکه به جوهر این تاریخ نزدیکتر هستند.‏

اکنون که به فکر بنای یادبودی برای قربانیان کشتارهای دسته جمعی ۱۳۶۷ هستیم، زمان آن فرا رسیده که از خود بپرسیم چه شد که در گذشته ‏هرگز به فکر بنای یادبودی برای قربانیان عقیدتی بابی و بهائی که در تهران در ملاء عام و گاه توسط مردم به شکنجه‌بارترین شیوه‌ها به قتل ‏رسیدند، نیافتادیم.‏

هدف من در اینجا طرح این پرسش است که چه شد که ما چشم به روی واقعیت اعدام ‌های گروهی قرن گذشته که به جرم دگراندیشی در ملاء عام ‏انجام گرفت بسته بودیم؟ ‏

‏"... چهارده نفر از پیروان حضرت باب را دستگیر کردند و درمنزل محمدخان کلانتر محبوس ساختند. ‏‎]‎‏..‏‎[‎‏ حضرت طاهره هم در یکی از ‏بالاخانه‌های منزل کلانتر محبوس بودند. دشمنان سعی داشتند که اصحاب از امر مبارک حضرت باب تبری کنند. برای حصول این منظور خیلی ‏کوشش کردند و چاره‌ها اندیشیدند ولی موفق نشدند. ‏‎]‎‏..‏‎[‎‏ میرزا تقی خان وقتی که داستان تبری نکردن بابیان را از کلانتر شنید فرمان داد هر کدام از ‏آن چهارده نفر که تبری نکنند باید بقتل برسند. از استماع این حکم هفت نفر از محبوسین نتوانستند استقامت کنند و بواسطه قطع نسبت خود از امر ‏مبارک از حبس خلاص یافتند. هفت نفر دیگر برعقیده خویش ثابت ماندند و تبری نکردند و در نتیجه به شهادت رسیدند. این هفت نفر شهدای سبعه ‏طهران هستند."‏

نبیل سپس شرحی از اعدام گروهی این هفت نفر در مقابل مردم بیان می دارد که حاکی از پایداری آنها در عقیده خویش تا آخرین لحظه است. در ‏بخش های دیگر کتاب نیز از سرکوب گسترده پیروان باب و خانواده های آنان گزارش می دهد.‏

شناسایی افراد مظنون توسط دستگیرشدگان و دستگیری‌های گسترده خیابانی مانند آنچه که دردهه شصت اتفاق افتاد نیز در اوج سرکوب بهائی ها ‏وجود داشت.‏

‏"عباس نوکر سلیمان خان را که جوانی مومن و باشجاعت بود مجبور کردند و بوعد و وعید وادارش ساختند تا با فراشان حکومتی در کوچه و بازار ‏طهران گردش کند و اتباع باب را بآنها معرفی نماید. عباس که خود را مجبور دید بجای بابیان سایر نفوس را معرفی مینمود. مامورین آن بیچاره‌ها ‏را می گرفتند نزد حکومت میبردند و چون مومن نبودند از امر تبری مینمودند و بعد از پرداختن مبلغی به رسم جریمه مرخص میشدند. رفته رفته ‏کار بجائی رسید که مامورین هر صاحب ثروت و مکنتی را می دیدند عباس را وادار می کردند تا او را بابی معرفی نماید و اگر عباس امتناع می ‏ورزید او را مجبور می ساختند و باین وسیله مبلغ بسیاری از یار و اغیار می گرفتند."‏

به نظر می رسد که تاریخ دگراندیشان - دست کم از زمانی که نبیل آن را نگاشته - به دست فراموشی سپرده شده است. تاریخ نبیل بخشی از تاریخی ‏است که قدرتمندان سرکوبگر تاحدود زیادی موفق به گسست آن از حافظه‌ی جمعی ما شده‌اند. اگر ما این تاریخ را می دانستیم، شاید چند دهه پیش به ‏فکر بنای یادبودی برای کسانی که به جرم عقیده خویش اعدام شدند افتاده بودیم و بنایی که طرحش را می ریختیم به ساختن سدهای فرهنگی برای ‏پیشگیری از چنین موج‌های وحشیانه خشونت کمک می‌کرد.‏

اکنون جای خوشوقتی است که برخی از پژوهشگران تاریخ به بازنگری این دوران می‌پردازند. اما آن دسته از ما که دغدغه‌ی حافظه جمعی را ‏داریم و نگران فراموشی تاریخی نسل خویش هستیم، باید که گذشته را با نگاهی دقیق تر و انسانی‌تر – ورای پژوهش تاریخی - بنگریم و برعلیه ‏فراموشی دیگر قربانیانی که پیش از ما رفته‌اند تلاش کنیم. اکنون زمان آن رسیده که با کنکاشی دقیق پرسش‌هایی از این دست مطرح کنیم که: ‏فراموشی چگونه عمل می‌کند؟ و مکانیزم گسست حافظه تاریخی چیست؟

در حاشیه: سخنی با دوستان بهائی

پیش از هرچیز مایلم که به عنوان یک ایرانی سپاس و قدردانی خود را از امانت‌داری جامعه بهائی در حفظ تاریخ با ارزش میهن‌مان ابراز کنم. ‏افراد معتقد به دین بهایی در دشوارترین شرایط سرکوب و خفقان به حفظ آثار دینی خود و مستندات تاریخی مردم این سرزمین پرداخته و این آثار را ‏از دستبرد تعصب کور حفظ کرده‌اند.‏

زمان آن رسیده است که همه ما در نشر گسترده ی این آثار بکوشیم. گرچه نگهداری این آثار تاکنون مرهون زحمات و کوشش‌های جامعه بهائی ‏است، اما واقعیت این است که این آثار تاریخی متعلق به همه مردم ماست و همه مردم حق دسترسی به آنها را دارند. خوشبختانه اکنون کتابخانه‌های ‏بهائی برروی تارنمای جهانی دسترسی به بسیاری از آثاربهائی را فراهم ساخته ‌اند، از جمله کتابخانه مراجع و آثار بهائی ‏‎ ‎‏ و شبکه مباحث بهائی ‏‎ H-Bahai ‎‏ که بسیار با ارزشند. اما ‏هنوز کتاب چاپی ساده‌ترین راه خواندن مطالب است.‏‏

این نسخه از ‏کتاب تاریخ نبیل زرندی که به لطف دوستی بهائی بدست من رسید، توسط «موسسه ملی مطبوعات امری» ایران برای مرتبه سوم به چاپ رسیده ‏است. این کتاب ولی هنوز توسط یک انتشاراتی در خارج کشور منتشر نگشته و در دسترس عموم قرار نگرفته است. تصحیحات لازم بر این کتاب انجام ‏نگرفته و توضیحات حاشیه‌ای بر آن نگاشته نشده و هنوز روشن نیست که آیا کارشناسان از نگاه تاریخی به نقد و بررسی و مقایسه‌ی آن با دیگر ‏آثار تاریخی و یا تدقیق آن پرداخته‌اند یا خیر. ‏ ‏

کتاب تاریخ نبیل از زبان فارسی به انگلیسی، و سپس از انگلیسی به عربی ترجمه شده و عبدالحمید اشراق خاوری آن را از عربی به فارسی ‏برگردانده است. به گفته‌ی عباس امانت در مقدمه‌ای بر چاپ دوم کتاب «رستاخیز و تجدید: پیدایش نهضت بابی درایران - ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۰» یک ‏نسخه‌ی اصلی این کتاب به زبان فارسی در مرکز جهانی بهائی موجود است اما به ایشان به عنوان یک پژوهشگر هنوز پس از سه دهه اجازه‌ی ‏دسترسی به این اثر به این بهانه که اتاق مخصوص پژوهشگران در آن محل وجود ندارد، داده نشده است.‏

در این چالش تاریخی همه ما ایرانیان با هم هستیم: همه ما حق دانستن داریم و همه ما مسئولیت پاسخگوئی به حق دانستن دیگران را داریم. همه باید ‏دست یکدیگر را بگیریم و به هم اعتماد کنیم تا بتوانیم که حافظه جمعی را حفظ کنیم و جنایت های تاریخی و قربانیان این جنایت ها را از چنگال ‏فراموشی بیرون بکشیم. این تنها راه مطمئن برای پیشگیری از تکرار این جنایت‌ها در آینده است.‏

‏*این واژه را تا جایی که بخاطر دارم برای اولین بار احسان طبری بکار گرفت. ‏

حقوق بشر

2008-08-18T10:10:00.001-07:00

اعتراض به نشراکاذیب و حمله به بهائیان
تحولات اخير بخصوص با توجه به شيوه مداوم مقامات ايرانى، كه ابتدا اتهامات دروغينى را بر عليه بهائيان جعل مى‌كنند و بعد با تكرار گسترده همان جعليات آن ها را معتبر جلوه مى‌دهند، نگران كننده شده است. قصد از اين اتهامات ايجاد جوّى از عدم اعتماد و نفرت نسبت به بهائيان در ميان توده‌هاى مردم است تا تجاوزات فاحش به حقوق انسانى اين جامعه مورد تأييد قرار گيرد.
Wed / 13 08 2008 / 22:03ایران امروز - دفتر سازمان ملل جامعه جهانی بهائی با نشر بیانیه ای در روز ۲۲ مرداد ۱۳۸۷ به نشر اکاذیب در رابطه با خانم شیرین عبادی و حمله به جامعه بهائی اعتراض کرد. در این بیانیه که در رابطه با اتهامات اخیر مقامات رسمی جمهوری اسلامی ایران مبنی بر بهائی بودن دختر شیرین عبادی، ‌برنده جایزه صلح نوبل، انتشار یافته است ‌از جمله آمده است که مقامات ایرانی تلاش دارند به تعصب علیه جامعه بهائی دامن زده و هرگونه همدردی با افراد تحت فشار این جامعه را با اتهام و برچسب همکاری با صهیونیزم بی اثر سازند.متن بیانیه جامعه بهائی به شرح زیر است.بيانيه‌اى از جامعه جهانى بهائى١٢ اوت ٢٠٠٨اتفاقاتى كه پس از دستگيرى اعضاى هيأت هفت نفرۀ رسيدگى به امور اوليۀ جامعۀ سيصد هزار نفرۀ بهائيان ايران، موسوم به 'ياران ايران'، در سه ماه قبل پيش آمده؛ نگرانى بهائيان سراسر جهان در بارۀ سرنوشت پيروان اين آئين در ايران را تشديد كرده است. گزارش‌هاى منتشر شده در رسانه‌هاى خبرى تحت حمايت دولت حاكى از تلاش مقامات ايرانى براى استفاده از رسانه‌هاى عمومى در شايع كردن اتهاماتى مبنى بر فعاليت اين زندانيان در طرح‌هاى براندازى در ايران است. متهم كردن خانم شيرين عبادى، وكيل سرشناس حقوق بشر و برندۀ جايزۀ صلح نوبل، نيز كه به اتفاق همكارانش آمادگى خود را براى دفاع از بهائيان اعلام كرده، طرح ديگرى براى ادامۀ محروم نگه داشتن اين افراد از حق داشتن وكيل است.در حال حاضر بهائيان در سراسر ايران در معرض خشونت‌هاى روزافزونى هستند كه در هفته‌هاى اخير به صورت سلسله‌اى از آتش سوزى‌هاى عمدى در خانه‌ها و املاك آنها به وقوع پيوسته است. (مراجعه کنید به گزارش "خانه و وسائل نقليۀ بهائيان ايران هدف آتش‌سوزى‌هاى عمدى قرار گرفته‌اند"). تبليغات گسترده‌اى كه از سه سال پيش در جهت بدنام كردن بهائيان در رسانه‌هاى عمومى آغاز شده همچنان ادامه دارد و اين جامعه را در معرض دستگيرى‌هاى بى دليل، بازداشت، بازجوئى، تفتيش منازل، محروميت از كسب، ممنوعيت از ورود به مؤسسات آموزش عالى، بدگوئى صاحبان منابر و توهين در كلاس‌هاى مدرسه قرار داده است. تحولات اخير بخصوص با توجه به شيوه مداوم مقامات ايرانى، كه ابتدا اتهامات دروغينى را بر عليه بهائيان جعل مى‌كنند و بعد با تكرار گسترده همان جعليات آن ها را معتبر جلوه مى‌دهند، نگران كننده شده است. بديهى است كه قصد از اين اتهامات ايجاد جوّى از عدم اعتماد و نفرت نسبت به بهائيان در ميان توده‌هاى مردم است تا تجاوزات فاحش به حقوق انسانى اين جامعه مورد تأييد قرار گيرد و يا حداقل مورد سؤال واقع نشود. علاوه بر اينها مقاماتى كه خودشان برانگيزانندۀ اين تنش‌ها هستند فريب‌کارانه به بهائيان مى گويند كه در صورت وقوع خشونت‌هاى توده‌اى قادر به حفظ امنيت آنان نخواهند بود.اولين مورد از گزارش‌هاى تحريك كننده اخير در يك رسانه خبرى مورد حمايت دولت ايران اين بود كه هفت بهائى زندانى "اعتراف كرده‌اند" كه در تشكيلاتى "غيرقانونى" وابسته به اسرائيل فعال بوده اند — تحريف فاحشى از واقعيات كه توسط جامعۀ جهانى بهائى مطلقاً تكذيب شده است. (مراجعه کنید به گزارش "بهائيان اتهام فعاليت‌هاى غيرقانونى در ايران را تكذيب می‌كنند").چند روز بعد، وقتى معلوم شد كه خانم شيرين عبادى و همكارانش آماده پذيرفتن وكالت اين زندانيان بهائى هستند، همان رسانه اتهامات كاذبى را در رابطه با ابراز قدردانى جامعه بهائيان از خانم عبادى و همكارانش منتشر كرد و نوشت: "مركزيت فرقه صهيونيستى بهائيان در اسرائيل با ارسال نامه‌اى به شيرين عبادى، از اقدامات وى در برگزارى كنفرانس مطبوعاتى 'حق آموزش و پرورش' تقدير كرد و آن را نشان حسن نيت، صداقت و شجاعت شيرين عبادى و همكارانش دانست". اين رسانه فعاليت‌هاى خانم عبادى در دفاع از حقوق دانشجويان بهائى را "مشكوك" عنوان كرد.بلافاصله پس از انتشار اين متن مطالبى در مطبوعات مبنى بر بهائى بودن دختر خانم عبادى نيز منتشر شد. بهائيان اعتقاد خودشان به اين آئين را پنهان نمى‌كنند و اگر دختر خانم عبادى بهائى بود شخصاً اين مطلب را اعلام مى‌كرد؛ اما هم او و هم خانم عبادى به تأكيد اين مطلب را تكذيب كرده‌اند و جامعۀ جهانى بهائى نيز تأييد مى‌كند كه ايشان عضو جامعۀ بهائى در هيچ كشورى نيست.بديهى است قصد از انتشار اين شايعات دامن زدن به تعصبات و ترس‌هاى غير منطقى است. اين كار نمونه ديگرى از روش‌هاى شناخته شده مقامات ايران است كه هر فرد يا گروهى را كه در حمايت از بهائيان ابرازى بكند بلافاصله در معرض اتهامات واهى و روش‌هاى ارعاب آميز ديگر قرار مى‌دهند. بهائيان از اين كه افراد و گروه‌هاى مختلف به طور روزافزونى به دفاع از آنها برخاسته و در برابر اين فشارها شجاعانه ايستادگى مى كنند خوش‌حالند. اين تلاش آشكار براى اين كه رابطۀ مستقيم و شفافِ مركز جهانى بهائى با بهائيان ايران به صورت یک توطئه جلوه داده شود و بر اساس آن 'ياران ايران' به عنوان تشكيلاتى سرى شناخته شود كه از اسرائيل دستور مى‌گرفته، به همان اندازه مضحك است كه كوشش براى بدنام كردن خانم عبادى در همان نوشته كه مى گويد: "صهيونيست‌ها براى اعطای جايزۀ صلح نوبل به شیرین عبادی تلاش گسترده‌ای داشته‌اند."علیرغم ادعاهاى مكرر مقامات ايرانى كه بهائيان عوامل صهيونيزم هستند، آنها همواره آگاه بوده‌اند كه استقرار مركز جهانى آئين بهائى در حيفا نتيجۀ تبعيد حضرت بهاءالله، مؤسس اين آئين، به دستور مقامات ايرانى و عثمانى، بيش از هفتاد و پنج سال قبل از تأسيس كشور اسرائيل، به اين سرزمين است. مقالۀ مذكور در بارۀ ابراز قدردانى بهائيان از سازمان خانم عبادى، خبر مربوط به كنفرانس مطبوعاتى را که به آن اشاره می‌کنند كاملا ً تحریف کرده است. اين كنفرانس در واقع در تاريخ دوم اكتبر ٢٠٠٧ توسط مركز مدافعان حقوق بشر براى آكاهى دادن دربارۀ همۀ كسانى كه از حق تحصيل محروم هستند برگزار شد. بهائيان فقط يكى از گروه‌هائى بودند كه وضعيت‌شان در اين كنفرانس مطرح شد. نمايندۀ بهائيان در يك گزارش پنج – ده دقيقه‌ای دشوارى‌هاى وضعيت محصلين بهائى در ايران را كه به طور مداوم از ورود به مؤسسات آموزش عالى محروم بوده‌اند بيان كرد. جريان اين كنفرانس توسط گزارشگران به داخل و خارج ازكشور مخابره شد.'ياران ايران' از اين نخستين گام مثبت در تاريخ طولانى مصائب بهائيان در آن كشور چنان مسرور شدند كه در تماسى با بيت العدل اعظم، مركز جهانى اين آئين، اين خبر را اطلاع دادند. دادن اين قبیل اطلاعات از جانب 'ياران ايران' به بيت العدل اعظم و پاسخ تشويق آميز و رهنمود اين نهاد به آنها به هيچ عنوان عمل بى‌سابقه‌اى نبوده است.در ٢١ نوامبر ٢٠٠٧ بيت العدل اعظم در پاسخ به 'ياران ايران' توصيه كرد كه راه‌هاى ارتباط با ساير افراد و مؤسساتى كه با مشكلات بهائيان همدردى دارند را بررسى كنند و به تلاش براى يافتن راه‌هاى قانونى در دفاع از حقوق دانشجويان بهائى ادامه دهند. در عين حال به آنها توصيه شد كه مراتب قدردانى جامعه بهائيان ايران را به مركز مدافعان حقوق بشر ابلاغ كنند.حكومت ايران از هر ابزارى كه در اختيار دارد براى بدنام كردن جامعه بهائيان ايران استفاده مى‌كند و بعد هر وقت كه بخواهد، در فضاى مسمومى كه خودش ايجاد كرده، مى‌گويد فلان كس بهائى است. خانم عبادى اولين كسى نيست كه اين روش در باره‌اش اعمال شده است. خانم عبادى به عنوان يك وكيل از افراد و گروه‌هائى با سوابق گوناگون دفاع مى‌كند و اين به آن معنا نيست كه او الزاماً به اعتقادات آنها باور دارد. سؤال اين است كه رسانه‌هاى تحت حمايت دولت با ادعاى اين كه دختر او بهائى است مى‌خواهند چه شبهه‌اى را القا كنند؟

جلادان جمهوري اسلامي

2008-08-17T12:06:00.000-07:00

فيلم

جمهوری اسلامی ماشین سرکوب خود را بار دیگر به راه انداخته است، جوانان را تحت عنوان اراذل واوباش و بهايي حکم اعدام می دهند، زنان را به خاطر نوع پوشش و بهايي بودن که انتخاب آن از ابتدایی ترین حقوق هر انسانی است، مورد ضرب و شتم قرار می دهند، کارگران را به خاطر خواستن یک زندگی دارای حداقل های انسانی به زندان می اندازند. و این روزی که دانشگاه را در سال 78 به خاک و خون کشیدند، مرتضی اصلاحچی و 14 تن دیگر از فعالین دانشجویی را با شلیک تیر هوایی! و به وحشیانه ترین حالتی بازداشت می کنند. بطوریکه امروز ٩ تن ازبهاييان را به دليل بهايي بودن بازداشت ميكنند در حال حاضر از وضعیت جسمانی بازداشت شدگان دربند 209 بازداشتگاه اوین اطلاعی در دست نداریم.اهریمن زشت ارتجاع و استبداد، فرزندان آزادیخواه این سرزمین را بار دیگر در سیاه چال های اوین جای داده است. اما ما دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب با فریادی رسا می گوییم که آزادیخواهان دربند اوین هرگز تنها نبوده و نیستند. اگر امروزيك ايراني را به زندان می اندازید، فردا با هزاران ايراني ديگرکه همچون او می اندیشند و مبارزه می کنند چه خواهید کرد؟تورم شدید مسکن و کلیه اجناس مایحتاج زندگی مردم و سهمیه بندی بنزین که برآن عدالت نام گذاشته اید، اسلحه، باتوم برقی و یگان های ویژه ای که بر آن آزادی نام نهاده اید و این فقر و بدبختی و نکبتی که به مساوات بر سر سفره مردم آورده اید، به زودی پاسخی شایسته خواهد گرفت..شکی نیست که همچون همه مستبدین تاریخ، مردم آزادیخواه و برابری طلب ایران شما را نیز با تمام یگان های ویژه و دژخیمانتان از تخت سلطنت به زیر می کشند، دیر نیست آن هنگام که شما نیز صدای انقلاب مردم ایران را بشنوید.